Etgar Keret - Nie piszę regularnie

Etgar Keret, o którym pisałem wcześniej tutaj, w liceum uczył się w klasie o profilu mat-fiz i wybrał inżynierię jako kierunek studiów. W wywiadzie dla lubimyczytac.pl mówi:

"Może zostałbym inżynierem, a nie pisarzem, ale w czasie służby wojskowej mój najlepszy przyjaciel z dzieciństwa zastrzelił się. Właściwie wydarzyło się to na moich oczach. Wkrótce potem napisałem moje pierwsze opowiadanie „Rury”."

Jak to jest u niego z tym pisaniem:

"Nie piszę regularnie, nie mam żadnego planu ani stałego rytmu. To sprawia, że największą trudnością dla mnie jest usiąść do pisania. Ostatnio pisałem cztery miesiące temu. Sam proces zaczyna się u mnie od silnej emocji, od tak intensywnego przeżycia, że odczuwam lęk, czy uda mi się to przekazać na papierze. Boję się, czy słowa, których użyję, zdołają to wyrazić."

"Kiedyś pisałem nocą. Przyzwyczaiłem się do takiego rytmu, gdy zaczynałem pisać opowiadania w czasie służby wojskowej. Odsypiałem w dzień. Jednak odkąd urodził się mój syn, który ma zwyczaj budzić się o 6 rano, musiałem przestawić swój zegar biologiczny i teraz piszę w ciągu dnia. „Nagle pukanie do drzwi” to pierwsza książka, którą napisałem w dzień. "

Źródło: http://lubimyczytac.pl

Etgar Keret - ktoś, kto opowiada historie

Izraelski pisarz Etgar Keret jest mistrzem krótkiej formy. Jego utwory posłużyły za podstawę scenariuszy do blisko 50 filmów. W Polsce książki z jego opowiadaniami wydało wyd. WAB. O swoim pisaniu mówi:

„Uważam się nie tyle za pisarza, ile za kogoś, kto opowiada historie. Pisanie jest dla mnie najważniejszą i najbardziej naturalną formą ekspresji, ale tym, co mnie do pisania popycha, jest  potrzeba snucia opowieści.”

„Moja potrzeba pisania narodziła się z poczucia, że jest we mnie coś, czego nie rozumiem, że trudno mi wyrażać uczucia i emocje. Ale gdy byłem młody, pisałem niemal obsesyjnie. Teraz piszę dużo mniej.”

W Ameryce Keret prowadził zajęcia z kreatywnego pisania. Wysnuł następujące wnioski:

„To, co mi przeszkadzało w Stanach, to fakt, że tam zawsze traktowano pisanie jak rzemiosło.”

„Dla mnie najważniejszą rzeczą w opisywanej historii jest pasja, która się za nią skrywa. Amerykanie zawsze mówią o koncepcie dobrze napisanej historii. A ja chcę wprowadzić koncept źle napisanej dobrej historii. Forma nie powinna być w centrum. Treść, znaczenie, tęsknota, pasja – to są rzeczy ważne dla pisarza.”

„Ważne jest, żeby opisać historię, która cię obchodzi, a nie taką, która ci się wydaje warta literatury. W pisaniu chodzi bardziej o zapominanie o świecie niż o dopasowywanie się do jego reguł.”

Źródło: http://www.dwutygodnik.com/artykul/2716-o-pisaniu-z-glebi-trzewi.html

W biegu... Książka podróżna. Rozmowy z pisarzami (i nie tylko)

"W biegu... Książka podróżna. Rozmowy z pisarzami (i nie tylko)" Marcina Wilka to książka z 17 podróży w której wypowiada się 47 rozmówców, m.in. Eduardo Mendoza, John Irving, Joanne Harris, Aleksandra Marinina, Olga Tokarczuk, Monika Szwaja, Dubravka Ugresic, Michel Houellebecq, Erica Fischer, Robin Cook, Tony Parsons, Katarzyna Grochola, Janusz Leon Wiśniewski, Ewa Kuryluk, Etgar Keret, Izabela Sowa, Jan Grzegorczyk, Hanna Samson, Michel Faber i wielu innych.
Pomysł na tą książkę narodził się w głowie Piotra Paliwody - redaktora naczelnego krakowskiego "Universitasu". Spośród kilkuset rozmów Marcin Wilk wybrał kilkadziesiąt najbardziej interesujących, gdzie pretekstem i punktem wyjścia zawsze była książka.
Świetna lektura.
wyd. Universitas 2010r.