Ray Bradbury - Nie myśl !

Ray Bradbury to już klasyka SF. Któż nie zna jego powieści "451 stopni Fahrenheita", zekranizowanej w 1966r. Tak poczytny autor nigdy jednak nie studiował z powodów finansowych. Po latach o studiowaniu pisarstwa mówił:

"Nigdy nie studiowałem - nie wierzę w studia dla pisarzy. To bardzo niebezpieczna sprawa. Uważam, że zbyt wielu profesorów jest zbyt upartych, zbyt snobistycznych i zbyt intelektualnych, a intelekt stanowi wielkie zagrożenie dla kreatywności… ponieważ zaczynasz racjonalizować i wymyślać przyczyny, zamiast pozostać przy swojej podstawowej prawdzie - kim jesteś, czym jesteś, czym chcesz być. Od ponad 25 lat nad moją maszyną do pisania wisi ostrzeżenie, który brzmi „Nie myśl!” Nigdy nie wolno myśleć przy maszynie - musisz czuć. W każdym razie twój intelekt jest zawsze schowany w tym uczuciu."

Ciekawostka: nasz rodzimy Stanisław Lem stwierdził, że o sukcesie książki "451 stopni Fahrenheita" zadecydowała jej infantylność. No cóż ... za to na cześć Bradbury'ego jedna z planetoid została nazwana (9766) Bradbury.

Ray Bradbury - słowa prawdy

Piękne motywujące słowa znalazłem w książce „Sztuka pisania” (wydawnictwo Galaktyka 1996r., niestety książka już niedostępna):

„Choćby się napisało sto nowelek, z których wszystkie bez wyjątku okazały się kiepskie – nie oznacza to jeszcze porażki. Porażką byłaby dopiero rezygnacja z pisania. Napisałem około dwóch tysięcy krótkich opowiadań, z czego opublikowałem chyba nie więcej niż trzysta, i mam wrażenie, że ciągle się uczę. Każdy człowiek, który wytrwale pracuje, ma przed sobą szansę. Nie zostanie może wielkim pisarzem, ale jeżeli będzie pielęgnował staromodne cnoty pracowitości i wytrwałości, to niewątpliwie odniesie pewien sukces.”

Autorem tych słów jest Ray Bradbury. Nic dodać nic ująć. Pracowitość i wytrwałość.

Czy popadać w kompleksy niedouczenia?

Czy pisarz powinien być wyedukowany? Okazuje się, że wielu wybitnych twórców nie ukończyło edukacji, a jednak potrafili pięknie pisać. A oto fragment „czarnej listy”:

Stefan Żeromski nigdy nie dostał świadectwa maturalnego. Powodem była ocena niedostateczna z matematyki.

George Bernard Shaw chodził do kilku szkół jako dziecko, ale zrezygnował z nauki jako czternastolatek. Nie cenił sobie edukacji w szkole. Napisał kiedyś: „szkoły (..) to nie miejsca, w których się zdobywa wykształcenie, a więzienia.”

George Orwell studiował w elitarnej szkole angielskiej Eton, ale nie przykładał się podobno do nauki. Zrezygnował krótko po skończeniu osiemnastu lat.

Ray Bradbury ukończył liceum, ale na studia nie mógł sobie pozwolić. Zarabiał na życie sprzedając gazety. Nie rezygnował jednak ze zdobycia wykształcenia i uczył się sam, trzy dni w tygodniu spędzając w bibliotece.

William Faulkner mając piętnaście lat zrezygnował z nauki i podjął pracę w banku. Mimo, że nie ukończył liceum, udało mu się w wieku lat dwudziestu dwóch dostać na studia na Uniwersytet Mississippi, prawdopodobnie dzięki temu, że pracował tam jego ojciec. Nie ukończył ich jednak rezygnując po trzech semestrach.

Mark Twain jako dwunastolatek rzucił szkołę, ponieważ zmarł jego ojciec i Mark musiał podjąć pracę zarobkową. Zaczął pracować jako pomocnik drukarza, a jego wynagrodzeniem było wyżywienie i ubrania. Kilka lat później jego starszy brat Orion kupił drukarnię i obaj bracia zaczęli pracować razem.

Jack London pracował w wielu zawodach. Był np. kłusownikiem łowiącym nielegalnie ostrygi. Szkołę rzucił jako trzynastolatek, był za to zapalonym czytelnikiem i wprost pochłaniał książki.

Wyzbądźcie się więc kompleksów niedouczenia. Pasja do literatury to najlepsza nauczycielka.

Źródło: http://lubimyczytac.pl/aktualnosci/3588/pisarze-bez-wyksztalcenia

Glenn Patterson - konieczna jest rutyna

Glenn Patterson, irlandzki pisarz i wykładowca kreatywnego pisania na Queen's University w Belfaście, uczył się pisania na zajęciach u Malcolma Bradbury’ego.

W nauce ważną rolę odgrywał pub:

" Bradbury wpadał z nami na pintę czy dwie. Palenie papierosów było obowiązkowe. Jeśli ktoś nie palił, wciskało mu się papierosa w usta i kazało zaciągać."

Gdyby tylko na tym miała polegać nauka, byłoby ciekawie. Ale dalej było tak:

"Na uczelni nie było tablicy ani wykładów. Siedzieliśmy w szóstkę w kole na twardych krzesłach. W naszej grupie była tylko jedna kobieta - Kathryn Hughes - dziś recenzentka literacka "Guardiana". Zajęcia były dyskusją o pisanych przez nas tekstach. W piątki Bradbury kopiował nasze opowiadania na ksero, mieliśmy weekend, żeby je przeczytać, i we wtorki dyskutowaliśmy nad pracami dwójki studentów. Czytałeś kawałek na głos, a potem wszyscy, w tym Bradubury, przez 90 minut rozmawiali. Później przerwa na kawę i to samo z drugą osobą. Wszystkie uwagi były traktowane jako "sugestie". Bradbury powiedział nam kiedyś: "95 proc. tego, co tu usłyszycie, nie przyda się wam do niczego: zabawa polega na tym, żeby rozpoznać tych istotnych pięć procent".

Zajęcia prowadzone przez Pattersona wyglądają już nieco inaczej:

"Do studiów magisterskich z creative writing dodano więcej przedmiotów, ale warsztaty wciąż są sercem procesu i rzeczywiście prowadzę je tak jak Bradbury. Dziś jest jednak większa specjalizacja. Są osobne warsztaty z poezji, prozy, scenopisania. Studenci mają zajęcia z „rzemiosła i techniki” oraz „praktyki”, na które zapraszamy wydawców, reporterów, redaktorów gazet, agentów literackich czy kierowników literackich teatrów. Do tego np. „metody prowadzenia researchu literackiego”, tłumaczenia, zajęcia z historii short story. "

A teraz najważniejsze:

 „Chodząc na kurs, zrozumiałem, że pisanie nie pojawi się samo z siebie, z wyobraźni. Konieczna jest rutyna, spędzanie dwóch albo dwudziestu godzin dziennie, pisząc”.

Źródło: http://wyborcza.pl/1,76842,4793779.html

Sztuka pisania

W 1996r. wydawnictwo Galaktyka wydało książkę pt. "SZTUKA PISANIA". Są to artykuły napisane dla Writer's Digest przez znanych pisarzy i wydawców. Z tej książki liczącej 288 str. można dowiedzieć się jak tworzyli najlepsi.

Dobra literatura budzi emocje czytelników, przyspiesza tętno, stawia pytania i podsuwa odpowiedzi. Jak tego dokonywać za pomocą słów radzi "Writer's Digest" - czasopismo od 75 lat uważane przez pisarzy za autorytatywne źródło wiedzy.

Świadomi, że mądre rady nigdy się nie starzeją, redaktorzy współczesnego "Writer's Digest" przesiali zawartość dawnych numerów i wybrali do tej książki to, co najlepsze. Są więc w niej zawsze aktualne wskazówki dotyczące pisania dialogu, których udziela Erle Stanley Gardner. Zasady charakterystyki postaci wyjaśnia Louis L'Amour, twórca bohaterów westernów. Młody Irving Wallace wspomina jak pisał artykuły, które już wtedy przynosiły mu sławę. W tajniki powieści grozy wprowadza czytelnika pisarz, stojący dopiero na progu sukcesu, dziś jeden z najsłynniejszych: Stephen King. Zdobywca Nagrody Pulitzera, Marc Connelly, przedstawia na kartach tej książki swoją teorię dramatopisarstwa. Isaac Asimov zastanawia się nad przyszłością zawodu pisarza. S.S. Van Dine wręcza klucz do opowieści niesamowitych. Harlan Ellison porusza temat powołania pisarskiego... a jest to zaledwie ułamek spisu treści.

Wśród autorów dzielących się swymi doświadczeniami znajdują się tacy mistrzowie, jak Michael Crichton, Pearl Buck, Kurt Vonnegut, Ray Bradbury, Upton Sinclair, Tornton Wilder, John Steinbeck, Robert Ludlum, James Michener i wielu, wielu innych.

[Galaktyka, 1996]