Raymond Chandler - czekam na natchnienie

Raymond Chandler, mistrz powieści kryminalnych, tak doradza pisarzom:

"Co do mnie, czekam na natchnienie, chociaż niekoniecznie tak to nazywam.

Moim zdaniem, wielkie pisarstwo tchnące życiem powstaje za sprawą splotu słonecznego. To ciężka praca w tym sensie, że człowiek bywa potem zmęczony, a nawet wyczerpany. W sensie świadomego wysiłku nie jest to w ogóle praca. Rzecz najważniejsza, żeby był pewien okres czasu, powiedzmy co najmniej cztery godziny dziennie, kiedy zawodowy pisarz nie robi nic innego tylko pisze. Może zresztą wcale nie pisać, jeżeli nie ma ochoty, nie powinien nawet próbować. Może wyglądać przez okno, stać na głowie, turlać się po podłodze, ale nie powinien robić nic określonego, nie powinien czytać, pisać listów, oglądać pism czy wypisywać czeków. Ma pisać albo nie robić nic. Na tej samej zasadzie utrzymuje się ład w szkole.

Jeżeli się zmusza uczniów, żeby siedzieli spokojnie, nauczą się czegoś, po prostu, żeby nie usnąć z nudów. Przekonałem się, że zasada jest skuteczna.

Oto dwie bardzo proste reguły:

a) Nie ma się obowiązku pisać
b) Nie wolno robić nic innego

Reszta przychodzi sama."

Ryszard Ćwirlej - 500% normy

Autor powieści kryminalnych, Ryszard Ćwirlej, pisał już w podstawówce opowiadania i wierszyki, ale:

„Dramat polegał na czymś zupełnie innym. Otóż jako dyslektyk, pisząc nie zwracałem najmniejszej uwagi na ortografię. Podczas pisania sprawdzianów i prac klasowych, potrafiłem pobić wszelkie rekordy klasowe, w ilości błędów ortograficznych.”

Zdradza też tajemnice warsztatu:

„Na brak tematów nie mogę narzekać. W tej chwili mam opracowane krótkie konspekty czterech następnych powieści, a po głowie chodzi mi jeszcze kilka pomysłów. Trzeba tylko zabrać się do roboty. Ale codzienność wygrywa zazwyczaj z pisaniem. Rodzina i praca stoją na pierwszym miejscu a pisanie traktuje jak hobby. Siadam do pisania wieczorami i staram się to robić codziennie. Z każdą książką jest tak samo. Rozpędzam się powoli jak stara lokomotywa. Piszę dziennie, dwie strony, później dochodzę do pięciu, by w ostatniej fazie przed ukończenie powieści, dojść do stachanowskich rezultatów  i wykonywać 500% normy.”

Niekwestionowanym mistrzem kryminału jest dla Ćwirleja Raymond Chandler. Stąd pasja do tego gatunku literackiego.
Ale tak właśnie działa Chandler !!!  

Źródło: http://kryminalnapila.pl/kto12.html

10 zasad powieści detektywistycznej Chandlera

Raymond Chandler, mistrz powieści detektywistycznej, w 1949 roku stworzył 10 zasad pisania takich powieści. Oto one:

1. Powieść kryminalna musi mieć wiarogodne umotywowaną ekspozycję, jak i rozwiązanie.

2. Powieść kryminalna musi być logiczna, gdy chodzi o metody zabójstwa i metody wykrywania sprawców.

3. Powieść kryminalna musi być realistyczna, gdy chodzi o postacie, miejsce akcji i nastrój, musi dotyczyć autentycznych ludzi w autentycznym świecie.

4. Powieść kryminalna prócz elementu zagadki musi również zawierać wartości fabularne.

5. Wątek powieści musi być zakamuflowany w prosty sposób, żeby wyjaśnienie, które występuje we właściwym czasie, też nie było zbyt zawiłe.

6. Powieść musi zwieść średnio-inteligentnego czytelnika.

7. Ujawnione rozwiązanie musi wydawać się rozwiązaniem jedynym i bezapelacyjnym.

8. Powieść kryminalna nie może silić się na ogarnięcie wszystkiego naraz.

9. W powieści kryminalnej przestępca musi zostać tak czy owak ukarany.

10. Powieść kryminalna musi być w sposób rzetelny uczciwa wobec czytelnika.

Chandler sam trzymał się tych reguł a efekty są fenomenalne. Stworzył niezapomnianą postać detektywa Philipa Marlowa – detektywa z krwi i kości.

W liście do Jamesa Sandoe, krytyka literackiego, pisał: „Według mnie, niektórzy pisarze odczuwają przymus używania wyszukanych zwrotów, żeby zrekompensować braki pewnych naturalnych emocji. Nie czują nic, są eunuchami literackimi i dlatego ratują się zagmatwaną frazeologią, aby udowodnić jak są nietuzinkowi.”

Źródło: R. Chandler "Mówi Chandler" 1983r.

Mówi Chandler

Raymond Chandler, znany amerykański autor powieści i opowiadań kryminalnych, w 1944 roku opublikował w miesięczniku The Atlantic Monthly esej Skromna sztuka pisania powieści kryminalnych (The Simple Art of Murder) dotyczący jego uwag na temat pisarstwa. Rok później publikuje artykuł Pisarze w Hollywood (Writers in Hollywood) krytykujący scenarzystów. Teksty te zostały wydane w Polsce w książce pt. "Mówi Chandler" (Czytelnik 1983) zbierającej teksty rozproszone.
Rozdziały: Chandler o Chandlerze, Chandler o powieści kryminalnej, Chandler o rzemiośle pisarskim, Chandler o świecie filmu i telewizji, Chandler o sprawach wydawniczych, Chandler o kotach, Chandler o znanych przestępstwach, Chandler o swoich opowiadaniach, powieściach i o Philipie Marlowe.
"Raymonda Chandlera znamy przede wszystkim jako autora słynnych powieści kryminalnych z Philipem Marlowe. Natomiast w tej książce pisarz zostaje przedstawiony poprzez wybór rozproszonych notatek i listów, w których mówi: o sobie, literaturze, filmie, telewizji, znanych przestępcach i o... kotach. "
(z obwoluty, Czytelnik, 1983)

Poczet pisarzy i poetów świata

Wyd. Publicat wypuściło w tym roku ciekawą pozycję Wiesława Kota "Poczet pisarzy i poetów świata". Jest to rodzaj leksykonu zawierającego ciekawostki o 136 pisarzach.
Np.: Gdyby nie popularność Lolity, Vladimir Nabokov przeszedłby do historii jako badacz motyli, Bohumil Hrabal zginął przez miłość do gołębi, Antoine Saint-Exupéry uczestniczył w prawie stu wypadkach lotniczych, Stephen King w wieku 14 lat napisał wydał i rozprowadził wśród kolegów 40 egzemplarzy swojej pierwszej książki, Samuel Beckett wiadomość o przyznaniu mu Nagrody Nobla skwitował okrzykiem: To katastrofa!.
Wśród pisarzy m. in. Camus, Bułhakow, Chandler, Eco, Herbert, Hesse, King, Marquez, Nabokov, Roth, Proust, Rimbaud itd. Wypatrzyłem nawet nazwisko Boba Dylana! Ale jak głosi podtytuł - "od Homera do Stephena Kinga" (chodzi oczywiście o epoki).
wyd. Publicat 2012r., 119 str.